پیکان گر

پیکانگر. [ پ َ/ پ ِ گ َ ] ( ص مرکب ) نصال. ( دهار ). آنکه پیکانها بسازد، از عالم تیرگر و کمان گر. ( آنندراج ):
اینقدر پیکان که در یک زخم ماست
در دکان هیچ پیکانگر نبود.کلیم.به پیکانگرش مایه داده سپهر
ز فولاد هم جوهر تیغ مهر.طغرا.

آن که شغلش ساختن پیکان است، پیکان ساز.

💡 هر جا که بود ماده نری خواهد بود (آنجا که زره گرست پیکان گر هست)

💡 آنقدر پیکان که در یک زخم داشت در دکان هیچ پیکان گر نبود

💡 ترا جان پیر زالی سست و مرگ آن رستم دستان که پیکان گر کنی ز الماس نتوان سود خفتانش

💡 زخم دل کم نیست، سامان گر نباشد گو مباش غنچهٔ گل هست، پیکان گر نباشد گو مباش