فلک سواری

فلک سواری. [ ف َ ل َ س َ ] ( حامص مرکب ) سواری بر فلک. بلندپروازی. مرکب بر آسمان راندن. فلک پیما بودن:
رستمی کز فلک سواری رخش
هم بزرگ است و هم بزرگی بخش.نظامی.کرده فلک از فلک سواری
رویین دز قطب را حصاری.نظامی.

سواری بر فلک بند پروازی

💡 کرده فلک از فلک سواری رویین دز قطب را حصاری

💡 رستمی کز فلک سواری رخش هم بزرگ است و هم بزرگی بخش

💡 بخرده کاری فکر و فلک سواری وهم بیک دلی یقین و بپیروی گمان

💡 ز شوق، جسم گران را چنان سبک کردیم که وقت فکر، ردیف فلک سواری ماست

💡 تو کرده چو جان فلک سواری در گَرد تو انبیا پیاده