لغت نامه دهخدا
( فقیهة ) فقیهة. [ ف َ هََ ] ( ع ص ) مؤنث فقیه. ج، فقهاء، فَقائِه. ( منتهی الارب ).
( فقیهة ) فقیهة. [ ف َ هََ ] ( ع ص ) مؤنث فقیه. ج، فقهاء، فَقائِه. ( منتهی الارب ).
مونث فقیه. جمع: فقهائ و فقائه
اسم: فقیهه (دختر) (عربی) (تلفظ: faqihe) (فارسی: فقيهه) (انگلیسی: faghihe)
معنی: داننده ی فقه، ( مؤنث فقیه )، آگاه به فروع احکام شرع
💡 وی همسر فقیهه سلطانی بازیگر سینما و تلویزیون میباشد.