یک دهن

یک دهن. [ ی َ / ی ِ دَ هََ ] ( ق مرکب ) به قدر یک دهان. به اندازه یک دهن. دهانی:
زان زنخدان یک دهن حلوای سیب
گر دهد می دارم از جان بهترش.میرزا صادق دستغیب ( از آنندراج ).تا لب مشکل گشایت یک دهن خندیده است
نیشکر بی عقده روید از شکرزار دلم.سالک یزدی ( از آنندراج ).لاف برابری به دهان تو گر زند
خندد به غنچه مرغ چمن یک دهن بلند.شفیع اثر ( از آنندراج ).|| هر چیز قلیل. ( آنندراج ).

به قدر یک دهان به اندازه یک دهن

💡 چو غنچه مشت زری عندلیب اگر می داشت هزار نکته رنگین به یک دهن می گفت

💡 سال‌ها در پردهٔ دل خون خود را خورده‌ام تا درین گلزار چون گل یک دهن خندیده‌ام

💡 امروز چون گل است جهان یک دهن سخن بر هر لبی که گوش نهم گفتگوی توست

💡 سال‌ها در پرده دل خون خود را خورده‌ام تا درین گلزار چون گل یک دهن خندیده‌ام

💡 به یک دهن چه فغان سر کنم، که سینه من تهی ز ناله نگردد به صد دهان فریاد

💡 مگر گیرند در وجه بهای یک دهن خنده بهار است و به رنگ غنچه گردآور زر خود را