پرگهر

پرگهر. [ پ ُ گ ُ هََ ] ( ص مرکب ) پرگوهر. || صاحب گوهری نیک. صاحب اصلی بزرگ:
سپهبد چنین گفت با بخردان
که ای نامور پرگهر موبدان.فردوسی.هر آن عشق یوسف که زین پیشتر
بد اندر دل آن بت پرهنر
سبک جملگی جمع شد سربسر
میان دل یوسف پرگهر.شمسی ( یوسف و زلیخا ).

۱. پرگوهر، پرجواهر.
۲. [مجاز] آن که اصل ونسب عالی دارد.

💡 نخستین قطرهٔ باران سفر کرد وز آن پس قعر دریا پرگهر کرد

💡 خوش باش «محیط» کز عطای میر دامان مه و سال پرگهر داری

💡 بنشین دمی بدیده گوهر فشان ما تا رشته میان ترا پرگهر کنیم

💡 ز بحر فکربرآورد پرگهر صدفی چو بحر خاطر من از لال مالامال

💡 بی ابر دامن صدفش پرگهر شود از غیرت آن کسی که کند آبرو گره