هئچ

هئچ. [ هََ ءِ ] ( اوستایی، مص ) در زبان اوستا به معنی آب پاشیدن یا آب ریختن و تر کردن به کار رفته. در تفسیر اوستا واژه هئچ در پهلوی به آشنجیتن گردانیده شده، همان است که در فارسی پشنجیدن به جای مانده یعنی آب پاشیدن. ( فرهنگ ایران باستان تألیف پورداود ص 229 ). در لهجه عامیانه امروزین، کلمه پَشَنگ به معنی چند قطره آب یا مقدار کمی آب، استعمال میشود، مثلاً «یک پشنگ آب به صورتت بزن ».

💡 گون وارکی هئچ زاد اولماز گون وارکی هر زاد اولار