سروقد

سروقد. [ س َرْوْ ق َدد / ق َ ] ( ص مرکب ) که قد او در راستی و موزونی چون سرو بود. سروقامت. بلندبالا. سرواندام:
یکی سروقدی و سیمین بدن
دلارام و خوشخوی و شیرین سخن.فردوسی.بزم تو از ساقیان سروقد چون بوستان
قصر تو از لعبتان قندلب چون قندهار.فرخی.گرد آورم سپاهی دیبای سبزپوش
زنجیرزلف و سروقد و سلسله عذار.منوچهری.جوابش داد خورشید سخنگوی
نگار سروقد یاسمن بوی.( ویس و رامین ).زین سروقدی ماه رخی غرچه نژادی
عاشق دو صدش پیش رخ همچو قمر بر.سوزنی.جوانی دید سروقد، ماه خد، گلعذار. ( سندبادنامه ص 104 ).
چابک و سروقد و زیباروی
غالیه خط جوان مشکین موی.نظامی.ز رنگ و بوی تو ای سروقد سیم اندام
برفت رونق نسرین و باغ نسرینش.سعدی.هر سروقد که بر مه و خور حسن میفروخت
چون تو درآمدی پی کار دگر گرفت.حافظ.خالی مباد کاخ جلالش ز سروران
وز ساقیان سروقد گلعذار هم.حافظ.

خوش قدوقامت، بلندبالا، سروقامت.

که قد او در راستی و موزنی چون سرو بود سرو قامت. بلند بالا. سرو اندام.

💡 به جز از سروقد و طلعت همچون قمرت برسر سرو ندیدم قمری درعالم

💡 چون فاخته گر شیفته سروقد بست آواز حزین و ناله زارش کو

💡 سرو بلندم تو را راست نشانی دهم راستتر از سروقد نیست نشانی راست

💡 روز قیامت کسی گر نبود باورش سروقد خویش را خیز و خرامی بده

💡 بلند گشت سخن چون به قامت تو رسید چو ذکر قامت خوبان سروقد کردیم

💡 جان ما عاشق سروقد جانانه شدست غرقه بحر غمش از پی در دانه شدست