نامی که در منابع تاریخی و دینی به عنوان یکی از هفت تن یا شش تن، بسته به اختلاف نقل قولها از یاران وفادار اصحاب کهف ذکر شده است. اصحاب کهف، گروهی از جوانان مؤمن بودند که به دلیل اعتقاد راسخ به توحید و به منظور فرار از ظلم و ستم حاکم زمان، به غاری پناه بردند و به امر الهی برای مدت طولانی به خوابی عمیق فرو رفتند. جایگاه و اهمیت سارینوس در میان این جمع، نشاندهنده عمق ایمان و تبعیت مطلق آنان از حقیقت مطلق است؛ هرچند جزئیات زندگی و نقش دقیق او در این واقعهی شگفتانگیز، عمدتاً در پردهای از رمز و راز باقی مانده است.
اشارات تاریخی به این شخصیت، غالباً در تفاسیر و متون تاریخی که به شرح داستان اصحاب کهف پرداختهاند، یافت میشود. به عنوان مثال، در برخی از کتب تاریخی معتبر، مانند آنچه در کتاب «تاریخ گزیده» چاپی براون به صفحه ۷۸ اشاره شده، نام سارینوس به عنوان یکی از اعضای این گروه یادآوری شده است. این ارجاعات تاریخی، اگرچه کوتاه و مختصر هستند، اما بر اهمیت حفظ و یادآوری این افراد تأکید دارند که نماد پایداری در برابر الحاد و محافظت از باورهای بنیادین دینی بودهاند.
در نتیجه، شخصیت سارینوس، فارغ از جزئیات شخصیتپردازی، تداعیگر مفهوم اخلاص، شجاعت مدنی و پناه جستن به حقیقت در دورانی دشوار است. این افراد با اتکای کامل بر قدرت لایزال الهی، آسایش مادی را فدای بقای ایمان خود کردند و داستانشان همچنان به عنوان الگویی برای مؤمنان در طول اعصار مطرح بوده و هست. مطالعهی مجدد منابعی که به این واقعه اشاره دارند، از جمله رجوع به بخشهای مربوط به اصحاب کهف، میتواند اطلاعات بیشتری دربارهی این شخصیتها و درسهای نهفته در این روایت ارائه دهد.
