غوغاگر

غوغاگر. [ غ َ / غُو گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه فتنه و غوغا جوید. غوغاطلب. فتنه گر. آشوب طلب. رجوع به غوغا شود.

آشوبگر، فتنه گر.

( صفت ) آنکه فتنه جوید غوغا طلب فتنه گر.

💡 نوبهارا! چقدر خیره و رُک حرف زنی سخت بَدمَسلَک و غوغاگر و شورش فکنی

💡 هرزه‌گردان از هوای نفس خود سرگشته‌اند گر نخیزد باد غوغاگر غبار آسوده است