عالم پناه
لغت نامه دهخدا
عالم پناه. [ ل َ پ َ] ( ص مرکب ) ملجاء و پناه جهانیان. ( ناظم الاطباء ).
فرهنگ فارسی
( صفت ) کسی که ملجائ و پناهگاه جهانیان باشد.
جمله سازی با عالم پناه
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 چنان کوه است در گیتی پناه شاعر و زایر همیشه باد در عالم پناه الطاف یزدانش
💡 نخست گفتا منم شاه دو عالم پناه جمله آفاق و آدم
💡 عون او خلق جهان از از بد عالم پناه عهد او عهد و امان را تا دم محشر ضمان
💡 شاه عالم پناه دانی کیست آنکه سلطان انس و جان باشد
💡 بر در کبریای حضرت او شاه عالم پناه دربان است
💡 آن سرو راستی که به عالم پناه ماست از ما چراست سایه ی رحمت گرفته باز
💡 در داستانهای قدیمی، قصرهای بزرگ و باشکوه اغلب به عنوان عالم پناهی برای پادشاهان و اشراف قرار میگرفتند که از جنگها و آشوبهای جامعه میگریختند.
💡 او با نگاهی ملایم به آن موجود ضعیف، گویی برای او عالم پناهی فراهم کرد تا در میان امنیت و آرامش، از سختیهای زندگی دور بماند.
💡 معابد قدیمی در دل کوهها، همواره برای رهروانی که به دنبال آرامش بودند، یک عالم پناه واقعی و مکانی برای خلوت با خود محسوب میشدند.