صبحگه

💡 دوش در آمد از درم تازه چو باد صبحگه مشک فشانده بر قبا غالیه سوده بر کله

💡 چراغ شب ز باد صبحگه مرد گل دوشینه یک شب ماند و پژمرد

💡 تا خبر از وصل آن خورشید یابد جان دهد چشم بر راه نسیم صبحگه دارد چراغ

💡 ساقی بیا که روی وی از ساغر صبوح چون آفتاب از شفق صبحگه نمود

💡 فروغ روی تو خورشید و مه بس است مرا جبینت آینه صبحگه بس است مرا

💡 از پی نظم تخت شه و ز پی بزم عید گه چرخ گسست صبحگه عقد لآلی و دری