دستان سرا

دستان سرا. [ دَ س َ ] ( نف مرکب ) دستان سرای. دستان سراینده. سرودگوی. مغنی. آوازه خوان. سرودخوان:
بلبل دستان سرا چاره همی جوید ز من
چاره زآن جوید که او را جست باید نیز چار.؟ ( از لغت نامه اسدی ).همه زیبارخ و موزون و دمساز
همه دستان سرا و نکته پرداز.نظامی.ای پیک راستان خبر یار ما بگو
احوال گل به بلبل دستان سرا بگو.حافظ.|| ( اِ مرکب ) خروس. ( ناظم الاطباء ).

دستان سراینده، سرودخوان، نغمه سرا.

💡 به دستان اجل مهر خموشی می‌نهی بر لب همه دستان سرا شیرین ادا مرغان خوش آوا

💡 صبحدم بشنو که در بستان سرای روزگار داستانی می‌سراید بلبل دستان سرا

💡 در بوستان فروغی از اشعار خود بخوان وان گاه شور بلبل دستان سرا ببین

💡 به بستان‌سرا مرغ دستان سرا پری را بدآن گلشن آرام و جا

💡 چو دستان آن مرغ دستان سرا شنیدند مستان بستان سرا

💡 بلبل دستان سرا را گو بر آر آوای نای مطرب بلبل نوا را گو بزن در چنگ چنگ