جاهلی

جاهلی. [ هَِ ] ( حامص ) نادانی. نابخردی. کودنی:
آری بجاهلی نتوان کرد مهتری.فرخی.هر آنکس که عیبش نگویند پیش
هنر داند از جاهلی عیب خویش.سعدی.
جاهلی. [ هَِ ] ( ص نسبی ) منسوب بجاهلیت. آنکه یا آنچه در عهد جاهلیت بوده است.
- عهد جاهلی؛ دوره عرب قبل از اسلام.

۱. مربوط به عهد جاهلیت.
۲. (حاصل مصدر ) نادانی.

جاهلیت، آنچه که درعهدجاهلیت بوده است
منسوب بجاهلیت

💡 گُوهِرْرِهْ خِدا دِیافِربیِهْ چُونْ بازْ مِنْ به جاهلی وِنِهْ کَشِمْ وِنِهْ نازْ

💡 عاجزی، محوی، عجولی، جاهلی مضطری، ماتی، فضولی، کاهلی

💡 زود ره یابد درین محفل‌، مگر عاجزی یا جاهلی یا کاهلی

💡 الا ای از خرد بیگانه گشته به دیو جاهلی همخانه گشته

💡 حکیمی گفت: اگر خواهی دانائی را عذاب دهی، جاهلی قرین او کن.

💡 گر جاهلی از جهل نکردی گنهی پس عفو همیشه می‌نشستی بیکار