معنی طاعت پیشه

لغت نامه دهخدا

طاعت پیشه. [ ع َ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) طاعت ور. ( آنندراج ). عابد.

۱. مطیع، فرمان بردار.
۲. آن که طاعت و عبادت را پیشۀ خود سازد.

آن که طاعت و عبادت پیشه خود سازد.
بمعنی طاعت ور

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.

💡 آسمان فیض را صبح سعادت پرتوی است آفتاب روی نورانی طاعت پیشه گان

💡 در سبک روحی مثل بودند طاعت پیشه گان از مصلای ریا بر دوش کس باری نبود