فتنه گر

فتنه گر. [ ف ِ ن َ / ن ِ گ َ ] ( ص مرکب ) آنکه ایجاد فتنه کند. فتنه جو. فتنه انگیز:
چون ز فتنه گران تهی شدجای
پیش خود فتنه را نشاند ز پای.نظامی.رجوع به فتنه انگیز شود.

= فتنه انگیز

( صفت ) آنکه ایجاد فتنه کند فتنه انگیز آشوبگر.

💡 چشم جهان چو شبنم گل در پریدن است حسن بهار، فتنه گر روزگار شد

💡 بدان فتنه گر پور فرمود مام کزین کار بر گو تو را چیست کام

💡 می‌زند چشمش کمان فتنه گر آرد به زه با پر یک ناوک بیداد صد نخچیر را!

💡 به فتنه گر نظری افگنی ز روی غضب به چشم مست بتان رفته خواب خواهد کرد

💡 دو فتنه گر به کمین دل رمیدهٔ ماست کمند طره یکی، زلف تابدار یکی