تحفظ

تحفظ. [ ت َ ح َف ْ ف ُ ] ( ع مص ) پرهیز کردن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). احتراز. ( اقرب الموارد ). احتراز و تصون. ( قطر المحیط ): علیک بالتحفظ من الناس؛ ای بالتوقی. ( اقرب الموارد ). خود را نگه داشتن. ( فرهنگ نظام ): و بدین تحفظ و تیقظ، اعتقاد من در موالات و مؤاخات تو صافی تر شد. ( کلیله و دمنه ). || هشیار و بیدار بودن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( صراح اللغة ). || عنایت به حفظ چیزی داشتن. ( از اقرب الموارد ): راز با مرد ساده دل و بسیارگوی و میخواره و پراکنده صحبت مگوی که این طایفه از مردم بر تحفظ و کتمان آن قادر نباشند. ( مرزبان نامه ). || یک یک یاد گرفتن. ( منتهی الارب ) ( صراح اللغة ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). تحفظ کتاب؛ یک یک یاد گرفتن آن. ( اقرب الموارد ). یاد گرفتن. ( فرهنگ نظام ). || نوع ششم از انواع هفت گانه تحت جنس حکمت و آن عبارت از آنکه نفس صوری که عقل یا وهم بقوت تفکر یا تخیل مخلص و مستخلص گردانده باشد نیک نگاه دارد و ضبط کند. ( نفائس الفنون، حکمت عملی ). || خلق وسط است میان عنایتی زائد بضبط آنچه ضبطش بی فایده عقلی بود و میان غفلتی از استنباط صور که مؤدی به اعراض از آنچه حفظش مهم باشد. ( نفائس الفنون ).

(تَ حَ فُّ ) [ ع. ] (مص ل. ) ۱ - هوشیار بودن و پرهیز کردن. ۲ - خویشتن داری.

۱. خود را حفظ کردن، خودداری کردن، هوشیار و بیدار بودن و پرهیز کردن، خود را نگه داشتن.
۲. خویشتن داری.

۱-( مصدر )نگاه داشتن. ۲-خود داری کردن پرهیز کردن.۳- هشیار بودن بیدار بودن. ۴- یک یک یاد گرفتن. ۵- ( اسم ) ۱.خود داری خویشتن داری.

«ح‌ف‌ظ»
هوشیار بودن و پرهیز کردن.
خویشتن‌داری

💡 ابواسحاق، ابراهیم بن اسماعیل اجدابی شهرت‌یافته به ابن اجدابی (؟ -۱۰۷۷م) زبان‌شناس و نویسندهٔ مغربی لیبیایی در سدهٔ پنجم هجری بود. شهرتش منسوب به اجدابیه در نزدیکی طرابلس است. «کفایة المتحفظ»، «العروض»، «علم الأنساب»، «الأزمنة و الأنواء» از آثار اوست.

💡 ترا کردگار از برای تحفظ موکل کند بر سر آفرینش

💡 جوشنش حفظ الهی و زره زلف بتان وز تحفظ چارحد عالمش آیینه‌دار

💡 لم تحفظ وصیّتی حین قلت لک اخْلُفْنِی فِی قَوْمِی وَ أَصْلِحْ.