بیغش

بی غش. [ غ ِش ش / غ َش ش / غ ِ / غ َ ] ( ص مرکب ) ( از: بی +غش ) خالص. پاک. دور از آلودگی و زوائد: 
اوستاد اوستادان زمانه عنصری 
عنصرش بی عیب و دل بی غش و دینش بی فتن.منوچهری.نقد صوفی نه همه صافی بی غش باشد
ای بسا خرقه که مستوجب آتش باشد.حافظ.گر بکاشانه رندان قدمی خواهد زد
نقل شعر شکرین و می بی غش دارم.حافظ.من دوستدار روی خوش و موی دلکشم 
مدهوش چشم مست و می صاف بی غشم.حافظ.شراب بی غش و ساقی خوش دو دام رهند
که زیرکان جهان از کمندشان نرهند.حافظ.رجوع به غش شود.
- بی غش و غل؛ خالص.
- || صادق. ( آنندراج ). بدون تزویر. بدون نفاق و ریا و مکر. ( ناظم الاطباء ): 
چونکه داور بود او داور بی غل و غش است 
چونکه حاکم بود او حاکم بی روی و ریاست.فرخی.رجوع به غل و غش شود.

خالص. پاک. دور از آلودگی و زوائد.

💡 دیدار بتان بیغش و دلشان غشناک دیدار تو پاک و دلت چون دیدن پاک

💡 آری نگار ختن دارد ز سیم سرین گنجی نهفته همی بیغش به زیر کمر

💡 بیا بگذر دگر زین خوی سرکش برون آ چون طلا از کوره بیغش

💡 دوش آمد ببر آن ساقی مهوش ما را ساغری داد از آن باده بیغش ما را

💡 ز جرم آب و گل شد صاف بیغش بیالود از حریر نورش آتش

💡 همچو زر بیغشی، زاده دارالعیار چهره نباید ز شرم، زرد و دژم داشتن