عافی

عافی. ( ع ص ) عفوکننده. ( اقرب الموارد ). بخشنده. ( منتهی الارب ). || رائد. ( اقرب الموارد ). || خواهنده رزق و فضل و غیره. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( ناظم الاطباء ). طالب معروف و احسان. ( مهذب الاسماء ). || ناپدید و نیست و مندرس کننده. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). || وارد. فرودآینده. || درازموی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( اقرب الموارد ). || ( اِ ) مهمان. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). شوربای در دیگ عاریتی باز انداخته. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). آنچه در دیگ عاریتی بجا گذارند از مرق و آن اجرت گونه بود دیگ عاریتی را. ( از اقرب الموارد ). || باقی طعام در دیگ. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). ج، عُفاة و عفی و عافیة. ( اقرب الموارد ).

[ ع. ] (اِفا. ) عفو کننده. ج. عفات.

عفوکننده، آمرزنده، درگذرنده ازگناه، ونیزبه معنی مهمان وخواهنده رزق وخواهنده فضل
( اسم ) آمرزنده عفو کننده گناه جمع عفات.

عفو کننده.
عفات.

💡 ز شکر درد و داغ عشق یک دم نیستم غافل که قدر عافیت را هیچ کس چون من نمی‌داند

💡 از جمله شاگردان و راویان حدیث از وی عبارتند از: قاضی ابوالفرج معافی بن زکریا، ابوالحسن دارقطنی، ابوحفص بن شاهین، ابوبکر دوری و ابوالمفضل شیبانی.

💡 باز بیرون تاز در میدان عقل و عافیت آن سیه پوشان کفر انگیز ایمان‌سوز را

💡 عافیت خواستی از من چو دل من آن نیز بر سر کوی تو بی نام و نشانی دگر است

💡 صحبت عافیتت گرچه خوش افتاد ای دل جانبِ عشق عزیز است، فرومگذارش