ابوالحسن بنیصدر در جریان انقلاب اسلامی ایران، با نزدیکی به امام خمینی و گروههای مبارز آن دوره، تلاش کرد چهرهای از خود بهعنوان فردی انقلابی، متعهد و اثرگذار ارائه دهد. او که از خانوادهای روحانی برخاسته بود، تحصیلات عالی خود را در رشته علوم اقتصادی در دانشگاه پاریس به پایان رساند و بهواسطه سالها اقامت در فرانسه، با اندیشهها و جریانهای فکری مختلف آشنایی یافت. این پیشینه تحصیلی و تجربی، به او امکان داد تا با شناختی نسبتاً گسترده از جامعه ایرانی و مسائل آن، در فضای سیاسی و فکری دوران انقلاب حضور یابد.
بنیصدر پس از حدود بیست سال زندگی در فرانسه، در روز دوازدهم بهمن ۱۳۵۷ همراه با امام خمینی و با همان هواپیما به تهران بازگشت. در آن زمان، کمتر کسی تصور میکرد که او در آینده به مقام ریاستجمهوری ایران دست یابد. وی در نخستین گامهای فعالیت سیاسی خود، به عضویت شورای انقلاب درآمد و بهتدریج با حضور در عرصههای مختلف، جایگاه خود را در میان نیروهای انقلابی تثبیت کرد. سخنرانیهای متعدد او و نیز شرکت در مناظرههای فکری، بهویژه مناظره معروف با بابک زهرایی در دانشگاه تهران، موجب شد تا بهعنوان روشنفکری تحصیلکرده و حامی انقلاب در میان بخشی از جامعه شناخته شود.
علاوه بر این، بنیصدر با انتشار روزنامهای با عنوان «انقلاب اسلامی» به طرح دیدگاهها، نقد مسائل و مشکلات جمهوری اسلامی و ارائه تحلیلها و نظریههای گوناگون پرداخت. این فعالیتها سبب شد تا او نهتنها در عرصه سیاسی، بلکه در حوزه نظری و فکری نیز بهعنوان یک تئوریسین مطرح گردد. رویکرد انتقادی و تلاش برای ارائه راهحلهای نظری، از جمله ویژگیهایی بود که به شکلگیری تصویر عمومی او بهعنوان یک فعال سیاسی-فکری در سالهای نخست پس از انقلاب کمک کرد.