ستوه

ستوه. [ س ُ ] ( ص ) پهلوی «ستو» ( بی زور )، پازند «ستوه »، ایرانی باستان «اوس تاوه »، از «تو» ( توانستن، قادر بودن )، ستوه فارسی مرکب است از «اوس - توه - ثه »، قیاس کنید با کوتاه ( آنکه زورش کم است ). رجوع کنید به استوه. ضد آن: نستوه ( خستگی ناپذیر ). مخفف آن «سته ». ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). ملول و عاجز شده و بتنگ آمده و افسرده. ( برهان ). ملول و سنگین بار و عاجز و خسته و دلتنگ، و سته مخفف ستوه است. ( آنندراج ) ( انجمن آرا ). سته. ( اوبهی ). خسته و عاجز مانده. ( صحاح الفرس ). تنگ آمده و ملول و عاجز مانده ( غیاث ): همه با رافع یکی شدند که از ستمهای علی بن عیسی و کارداران او ستوه بودند. ( ترجمه تاریخ طبری بلعمی )

(سُ ) [ په. ] نک استوه.

۱. خسته، درمانده: خداوند فرمان و رای و شکوه / ز غوغای مردم نگردد ستوه (سعدی۱: ۵۱ ).
۲. افسرده، ملول.
۳. [مقابلِ نستوه] به تنگ آمده، بستوه، بسته.
* به ستوه آمدن: (مصدر لازم )
۱. به تنگ آمدن، ملول شدن.
۲. خسته و درمانده و بیچاره شدن.
* به ستوه آوردن: (مصدر متعدی )
۱. به تنگ آوردن.
۲. درمانده و بیچاره کردن.

خسته ودرمانده، افسرده، ملول، به تنگ آمده، نستوه
نام جادویی که ارجاسب برای تفحص احوال به ایران گسیل داشت.

بیزار و خسته شدن از کسی یا چیزی. یکی جادوی بود نامش ستوه.....گذارنده راه و نهفته پژوه (شاهنامه)
نک استوه.
خسته و درمانده، افسرده و رنجور، به‌تنگ آمده.

💡 ز قلب سپاه اندر آمد چو کوه از او گشت جهن دلاور ستوه

💡 که گردند از آن ره سواران ستوه پیاده به آید بدان رزم کوه

💡 فکندی یک کودکی را بکوه که شاید زدستش نگردی ستوه

💡 گوزنان و شیران ستوه آمدند سراسر میان گروه آمدند