قبقاب

قبقاب. [ ق َ ] ( ع ص، اِ ) نیک دروغ گوی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). || مرد بسیارسخن یا بیهوده گوی. || شتر غرنده و جوشان و خروشان. || کس زن. || کس فراخ بسیارآب. || نعل چوبین. || مهره ای که بدان جامه را جلا دهند. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). || ( اِ صوت ) آواز دندان گشن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ).

(قَ ) [ ع. ] (اِ. ) کفش چربی.

کفش چوبی.

کفش چربی.

💡 کفشگر گر خشم گیرد چاره شد صوفیان را نعل و قبقابی دگر

💡 خانقاهش جمله از نور است فرشش علم و عقل صوفیانش بی‌سر و پا غلبه قبقاب کو