فرخو

فرخو. [ ف َ خ َ / خُو ] ( اِ ) پیراستن تاک رز. ( صحاح الفرس ). پیراستن تاک و غیره و بریدن شاخهای زیادتی آن را گویند. ( برهان ). پرخو. ( آنندراج ):
شاخ گل لعل و گوهر آرد بار
گر به نام کفت بود فرخو.شمس فخری ( از آنندراج ).|| پاک کردن کشت و باغ بود. ( اسدی ). پاک کردن کشت و زراعت و باغ از خس و خاشاک. ( برهان ). و رجوع به پرخو و پرخویدن و فرخو کردن شود.

(فَ رْ خُ ) (اِمص. ) = پرخو: ۱ - بریدن شاخه های زائد درخت. ۲ - وجین، کندن علف های هرز.

۱. بریدن شاخه های زائد تاک و سایر درختان.
۲. کندن علف های هرزه از میان کشتزار.

پرخو، پرکاوش، بریدن شاخه های زائدتاک وسایردرختان، کندن علفهای هرزه ازمیان کشتزار

پرخو:
بریدن شاخه‌های زائد درخت.
وجین، کندن علف‌های هرز.

💡 هزار بار کشیده‌ست عشق کافرخو شبم ز بام به حجره ز حجره تا سر کو

💡 چو پیداشد آن فرخورشید زرد به پیچید زلف شب لاژورد

💡 از کجی هر چند آرد تیر راآتش برون خلق کج از تیغ گردد در سفرخونریزتر

💡 طفل در گریه «نظیری » چو تو کافرخو نیست پدرت تا ز کدامین در ترسا برداشت