پردخت شدن

پردخت شدن. [ پ َ دَ ش ُ دَ ] ( مص مرکب ) تهی شدن. خالی شدن:
چواز شاه پردخت شد تختگاه
مبادا کلاه و مبادا سپاه.فردوسی.چو پردخت شد جایگاه نشست
برفتند با زیج رومی بدست.فردوسی.همی بود تا جای پردخت شد
بنزدیک آن نامور تخت شد.فردوسی.از آن پس در خوابگه سخت کن
دل از دیدنم پاک پردخت کن.اسدی. || فارغ شدن:
ز کار بزرگان چو پردخت شد [ کیخسرو ]
شهنشاه از آن پس سوی تخت شد.فردوسی.

( مصدر ) تهی شدن خالی شدن.

💡 مبادا ز تو تخت پردخت و گاه مه این نامور خسروانی کلاه

💡 برآشفت و ز آن جا سوی تخت شد چو لشکر ز تاراج پردخت شد

💡 چو آن شهر پردخت و باره بساخت برو پنج درِ آهنین برنشاخت

💡 چو پردخت از آن هر دو زن پهلوان یکی را گزید از میان گوان

💡 چو پردخت ما را دل از کار او چنان دان که یزدان بود یار او

💡 نریمان چو پردخت از آن رزمگاه به گرد کجا خیمه زد با سپاه