عبادتگاه

عبادتگاه. [ ع ِ دَ ] ( اِ مرکب ) عبادتگه. جای پرستش و عبادت. سجده گاه. معبد. مزگت. ( ناظم الاطباء ). عبادتخانه. آنجا که خدا را در آن بپرستند: و عبادتگاهی ساخت و مردم را خداپرستی آموخت. ( فارسنامه ابن البلخی ص 28 ).
ز سمرقند بسی کس به دعای تو شدند
به زیارتگه کاشان و عبادتگه اوش.سوزنی.

جای عبادت، محل پرستش، معبد.

( اسم ) محل پرستش جایی عبادت.

💡 خدایان مصر در ابتدا به صورت دین‌های محلی پیروان جذب می کرند. سپس در شهرهای کوچک عبادتگاه‌هایی برای پرستش این خدایان ساخته می‌شده‌است. ایسیس نیز در ابتدا خدایی محلی در زمان پردیناتیک در ۳۱۰۰ سال قبل از میلاد در شمال دلتا بوده‌است. داستان مرگ این خدا پیروانی برای خود به‌دست آورد.

💡 مقبره سازه ایی سه طبقه است. ردیف هشت ضلعی دوم معمولاً برای مولتان است، ردیف اول به شکل هشت ضلعی با حرم نزدیک بهاالدین زکریا و دیگر عبادتگاه‌های قبلی که بر پایه قاعده ای شکل قرار دارد که متفاوت است.

💡 ز انوار ریاحیین باغ و بستان گشته سرتاسر منور چون عبادتگاه راهبانان شب یلدا