دنیادار

دنیادار. [ دُن ْ ] ( نف مرکب ) دنیادارنده. دنیاپرست. دنیاطلب. ( یادداشت مؤلف ). دنیادارنده. دنیاپرست. دنیاطلب. ( یادداشت مؤلف ). دنیادوست و لهو و لعب دوست. ( ناظم الاطباء ): ای یتیمان غمخوار بگریید و ای پادشاهان دنیادار بدین مملکت غره مشوید. ( قصص الانبیاء ص 241 ). دنیاداران بندگان را به عیب جوارح رد کنند و به ظاهر وی ننگرند. ( تذکرةالاولیاء عطار ص 396 ج 2 ).
گفت چشم تنگ دنیادار را
یا قناعت پر کند یا خاک گور.سعدی ( گلستان ).|| آنکه با مردمان حسن سلوک دارد. ( یادداشت مؤلف ). مردم دار.

دنیادوست، مال دوست، کسی که به مال و ثروت علاقۀ بسیار دارد.

دنیا دارنده. دنیا پرست.

💡 نیست بی داغ ندامت دل دنیاداران جغد بیرون نرود زین ده ویران هرگز

💡 چشم دنیادار، هرجا می‌گشاید دام حرص می‌نهد بر خاک کشکول گدایان پشت دست

💡 بود ز اهل جهان حرص پادشاهان بیش چو در میان گدایان، گدای دنیادار

💡 جهان مردار و دنیادار میماند بدان گرگی که آرند از دهان بیرون به زخم چوب مردارش

💡 ز اسباب جهان حسرت به دنیادار می‌ماند ز گل آخر به دست گل‌فروشان خار می‌ماند

💡 تا نبینی چهره تاریک دنیادار را کی شود هرگز ترا روشن که دنیا آتش است؟