گوشک

گوشک. [ ش َ ] ( اِ مصغر ) ( مرکب از: گوش + ک پسوند تصغیر و شباهت ) ( حاشیه برهان قاطع چ معین ). گوش خرد. گوش کوچک. تصغیر گوش باشد که به عربی اذن خوانند. || دو گوشت پاره ای را گویند که بر سر حلقوم آدمی که مجرای طعام است می باشد و آن را به عربی لوزتان خوانند. ( برهان ) ( آنندراج ). ملازه که از کام فرود آمده باشد. ( رشیدی ). و در فرهنگ دو گوشت پاره مانند دو بادام که درون دهن بر سر حلقوم می باشد و به تازی لوزتان خوانند. ( رشیدی ). || و صاحب ملازه را نیز گویند و او را کام فرود آمده هم می گویند. ( برهان ) ( آنندراج ). || گوشه اندام زن. ( رشیدی ).
گوشک. [ گ َ وِ ] ( اِ ) در تداول مردم جندق، ته شاخه درخت خرما بعد از بریدن شاخه. ( فرهنگ نظام ).

( اسم ) کاخ قصر.
در تداول مردم جندق ته شاخه درخت خرما بعد از بریدن شاخه.

گوشک (روستا). گوشک ( به لاتین: Gowshak ) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.

💡 دل از درد و روان از غم بشستند سرای و گوشک را درها ببستند

💡 چو نزدیک دز مرو آمد از راه به بام گوشک بر، دیده شد آگاه

💡 مگوصبر تلخ است گوشکر است ز شهد و شکر بلکه شیرین تر است

💡 به بام گوشک شد با سیمتن ویس نشسته چون سلیمان بود و بلقیس

💡 ز بام گوشک موبد ویس و رامین بدیدند آتشی یازان به پروین

💡 بینم آیا صبحدم در کوشکک باده در کف هر دو در یک گوشکک