پسته خندان

پسته+خندان
پسته‌ای که دهان آن باز باشد.
[مجاز] دهان معشوق.

💡 زد همان روز که با غنچه محجوب تو لاف قفل شرم از دهن پسته خندان برخاست

💡 ترک من کان دهنش پسته خندان من است در شکر خنده لبش تنگ به دندان من است

💡 عناب فتادست ز بادام دو چشمم تا دیده ام آن پسته خندان که تو داری

💡 دلبر بقال را امشب به سامان ساختم خانه خود بردم و چون پسته خندان ساختم

💡 گویی آن روز کجاشد که چو طوطی هردم قند می خورم از آن پسته خندان تازه

💡 چون زند موج حلاوت کلک شکر بار من پسته خندان شود لب بسته از گفتار من