وند

وند. [ وَ ] ( اِ ) آوند. آب وند. ظرف و اناءمانند کاسه و کوزه و طبق و امثال آن. ( برهان ) ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). || ( پسوند ) چون در آخر کلمات درآید افاده معنی «مند» کند، چون: بیدادوند، پولادوند، خداوند، خردوند. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). صاحب و مالدار. ( برهان ). پسوندی است دال بر معانی ذیل:
الف ) خداوندی و صاحبی: دولت وند. ب ) شباهت: خداوند.فولادوند. پولادوند. ج ) در آخر اسماء امکنه درآید: دماوند. نهاوند. در زبانهای باستانی ایران از ونت مفهوم دارنده برمی آید، درست مانند «مند» ( در کلمات آبرومند و نیرومند و خردمند ). ( حاشیه برهان قاطع چ معین از هرمزدنامه ص 353، 354 ).

(وَ ) لفظی است که خود معنی مستقل ندارد بلکه همیشه با کلمه ای دیگر ترکیب می شود تا معنی تازه بسازد. هرگاه پیش از کلمه واقع شود پیشوند و هرگاه در آخر کلمه بیآید پسوند نامیده می شود.

۱. عضو، وابسته (در ترکیب با کلمۀ دیگر ): پیشوند، پسوند.
۲. منسوب به (در ترکیب با کلمۀ دیگر ): باوند، فولادوند، دیرک وند، سکوند، دماوند.
۳. دارنده (در ترکیب با کلمۀ دیگر ): گاووند، دولت وند.

(اسم ) آوند

{affix} [زبان شناسی] هر صورت سازی که به تکواژی دیگر مانند ریشه و ستاک متصل شود

💡 به خون غازیان در قطع پیوند بسوز مادران مرگ فرزند

💡 در بزم خداوند سراید غزل و مدح صد گونه سخن گوید بی هیچ زبانی

💡 ور همه طالبان کام شوند مالک ملک ناتمام شوند

💡 فاتحه برخوان برای آن ضعیف تا شفا بخشد خداوند لطیف