مکوش

مکوش ‌
مغ یا مغان به زبان عیلام باستان اینگونه تعبیر شده است.

💡 ای زاهد خود نمای سجاده به دوش دیگر پی نام و ننگ، بیهوده مکوش

💡 چشم خویش از طلعت شاهد بپوش بیش ازین در صحبت شاهد مکوش

💡 هنر باید از مرد موزه فروش بدین کار دیگر تو با من مکوش

💡 زین روزگار هیچ نخیزد مکوش بیش از روزگار دست بشو روز کار گیر

💡 بسیار بگفتم ای دل بد پیوند با عشق مکوش و دل به هر عشوه مبند

💡 چو نزدش بوی بسته‌کن چشم‌وگوش برو جز به نرمی زبانی مکوش