منقاش

منقاش. [ م ِ ] ( ع اِ ) خارچین. ( زمخشری ). موی چینه. ج، مناقیش. ( مهذب الاسماء ). موی کن که آهن باشد که بدان خار و موی برکنند. مِنقَش. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ). موی چینه که بدان موی را از بدن برکنند. ( غیاث ) ( آنندراج ). موی چین. موی چینه. خارچینه. موی کنه. موی کن. موچنه. مِظفار. مِلقاط. مِنتاش. مِنتاخ. ( یادداشت مرحوم دهخدا ): خاری که ازکینه در سینه او شکسته است به منقاش تضرع و تخشع بیرون کشیدن. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 123 ).
هزار بار به منقاش کلک دست سخات
ز چشم فضل برون خار امتحان آورد.
کمال الدین اسماعیل ( دیوان چ بحرالعلومی ص 344 ).
گر منافق صفتی موی دماغت گردد
بهر دفعش دو زبانی است به از صد منقاش.سعید اشرف ( از آنندراج ).|| به معنی نهرنی که بدان ناخن و حرف غلط را تراشند. ( غیاث ) ( آنندراج ).

(مِ ) [ ع. ] (اِ. ) موچینه، مقاش، ابزاری که با آن مو را از بدن می کنند.

۱. = موچین
۲. [قدیمی] آلت نقاشی.

آلت نقاشی، و آلتی که با آن موی راازبدن میکنند، موچینه، خارچینه، درفارسی مقاش هم میگویند
( اسم ) ۱ - آلتی که بوسیله آن موی را از اعضای بدن کنند موچین موچینه.

موچینه، مقاش، ابزاری که با آن مو را از بدن می‌کنند.

💡 هزار بار بمنقاش کلک دست سخاوت ز چشم فضل برون خار امتحان آورد

💡 شرار آتش تیغت ز ابر سیمابی برون کشید بمنقاش قهر صبروقرار

💡 چو بشنید منقاش آمد بجوش برزم اندر آمد چو شیران زوش

💡 که منقاش چینی بود نام من سر شیر جنگی است در دام من

💡 سپهبد یکی ترک منقاش نام سپه برد بیرون ز چین کاه شام