مصاص

مصاص. [ م ُ ] ( ع اِ ) خالص از هر چیزی. واحد و جمع در وی یکسان است. ( از منتهی الارب ) ( آنندراج ). گویند: هو مصاص قومه و هم مصاص الاقوام. ( ناظم الاطباء ). خالص. ( مهذب الاسماء ). خالص هر چیزی، و آن با ضاد به صورت مضاض نیز آید. ( از نشوءاللغة ص 139 ). || راز. سر: مصاص الشی ٔ؛سر و منبت آن. گویند: فلان کریم المصاص. ( از اقرب الموارد ). || ( ص ) گرامی نژاد و پاکیزه گوهر. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( آنندراج ). پاک نسب. || رجل مصاص؛ مرد سخت و شدید. ( از اقرب الموارد ). || مرد آکنده خلقت نرم اندام که شجاع نباشد. ( از اقرب الموارد ). || ( اِ ) گیاهی است.( ناظم الاطباء ). گیاهی است، یا ثدای خشک است، یا گیاهی است که چون در کاظمه روید قیصوم است و چون در دهناء روید مصاص است، و به سبب لینت و نرمی با آن درز موزه و مشک دوزند. ( از اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
مصاص. [ م َص ْ صا ] ( ع ص ) مکنده. ( ناظم الاطباء ).بسیار مکنده. || حجام. ( اقرب الموارد ).

(مُ ) [ ع. ] (اِ. ) خالص از هر چیزی.

۱. راز، سر.
۲. خالص چیزی.

( اسم ) ۱ - راز سر. ۲ - خالص
مکنده بسیار مکنده

خالص از هر چیزی.

💡 سخن فیض چون شکر گردد زان لب لعل گردهیش مصاص