مثوبت. [ م َ ب َ ] ( ع اِ ) جزای نیکی. ( غیاث ): رب العالمین گوید گواهی شان قبول کردم و حکم کردم بیگانگان را سیاست و عقوبت و دوستان را مثوبت و رحمت. ( کشف الاسرار ج 2 ص 529 ).
پذرفته باد روزه و فرخنده عید تو
از روزه با مثوبت و از عید شادمان.سوزنی ( دیوان چ شاه حسینی ص 298 ).همه از سریقینی صادق و رغبتی تمام بسیجیده کار شدند و دلها بر احراز مثوبت غزو و نیل درجه شهادت قرار دادند. ( ترجمه تاریخ یمینی چ 1 تهران ص 41 ). و رجوع به مثوبة شود.
مثوبة. [ م َ ب َ / م َث ْ وَ ب َ ] ( ع اِ ) پاداش نیکی. ( دهار ). پاداش به نیکی. ( ترجمان القرآن ). پاداش. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). پاداش و جزا. ( ناظم الاطباء ). ثواب. ( اقرب الموارد ). جزای نیکی و اجرت عبادت در آخرت. ( غیاث ). اجر و مزد. ج، مثوبات. ( یادداشت به خطمرحوم دهخدا ): ولو انهم آمنوا واتقوا لمثوبة من عنداﷲ خیر لوکانوا یعلمون. ( قرآن 103/2 ). قل هل انبئکم بشر من ذلک مثوبة عنداﷲ من لعنه اﷲ و غضب علیه. ( قرآن 60/5 ). و رجوع به مثوبت و مثوبات شود.
(مَ بَ ) [ ع. مثوبة ] (اِ. ) پاداش، جزا.
پاداش، جزا، جزای عمل خیر.
( اسم ) پاداش نیک جزای کار خوب: رب العالمین گوید: گواهی شان قبول کردم و حکم کردم بیگانگان را سیاست و عقوبت و دوستان را مثوبت و رحمت. جمع: مثوبات.
مثوبة
پاداش، جزا.
💡 ربّ العزّة پیغامبران را بخلق فرستاد، تا راه طاعت پدید کنند، و بنده بر آن طاعت بکرامت و مثوبت رسد، و نیز راه معصیت پیدا کنند و از آن حذر نمایند، تا بنده از معصیت پرهیزد، و مستوجب عقوبت نگردد. اینت فضل بینهایت، و کرم بیغایت.
💡 وَ سارِعُوا... الآیة روندگان و شتابندگان در راه دین مختلفاند. یکی بقدم رفت، یکی به ندم، یکی به همم عابد بقدم رفت، بمثوبت رسید عاصی به ندم رفت، برحمت رسید عارف به همم رفت، بقربت رسید.
💡 فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ اعْتَصَمُوا بِهِ الآیة از بنده ایمان و اعتصام بحکم بندگی، و از ربّ العزّة فضل و رحمت بنعت مهربانی. آن گه گفت: وَ یَهْدِیهِمْ إِلَیْهِ صِراطاً مُسْتَقِیماً ایشان را هدایت و رشد آن دهد که بدانند که آنچه یافتند از مثوبت، و آنچه دیدند از کرامت، بفضل و رحمت خدای بود، نه بایمان و اعتصام ایشان. و به
💡 «نَرْفَعُ دَرَجاتٍ مَنْ نَشاءُ» بالاستقامة، ثمّ بالمکاشفة، ثمّ بالمشاهدة، ما آن را که خواهیم پایگاه بلند دهیم و درجات وی برداریم، اوّل توفیق طاعت پس تحقیق مثوبت، اوّل اخلاص اعمال پس تصفیه احوال، اوّل دوام خدمت بر مقام شریعت پس یافت مشاهدت در عین حقیقت، آن استقامت اشارت بشریعت است و آن مکاشفت نشان طریقت است و آن مشاهده عین حقیقتست، شریعت بندگی است، طریقت بی خودی است، حقیقت از میان هر دو آزادیست:
💡 پیر طریقت گفته: «آه از روز اول! اگر آن روز عنایت بود، طاعت سبب مثوبت است، و معصیت سبب مغفرت، و اگر آن روز عنایت نبود، طاعت سبب ندامت است، و معصیت سبب شقاوت. شکر که شیرین آمد نه بخویشتن آمد، حنظل که تلخ آمد نه بخویشتن آمد. کار نه بآنست که از کسی کسل آید، و از کسی عمل، کار آن دارد که شایسته خود که آمد در ازل. الهی گر در کمین سر تو بما عنایت نیست، سرانجام قصه ما جز حسرت نیست».
