ماتمزده

ماتمزده. [ ت َ زَ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) ملول. غمگین. اندوهگین. عزادار. مصیبت زده. آنکه کس وی تازه مرده باشد. ( ناظم الاطباء ). ماتمی. عزادار. سوکوار. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
گر بود در حلقه ای صدغمزده
حلقه را باشد نگین ماتم زده.عطار.هرگاه که در ماتم من نوحه گر آید
ماتمزده باید که بود نوحه گر من.عطار.و ماتمزده ماتمزدگان تواند دید. ( تذکرةالاولیاء ).
ماتمزده را به نوحه گر حاجت نیست.عطار.حافظ ز غم از گریه نپرداخت به خنده
ماتم زده را داعیه سور نمانده ست.حافظ.هاتف اقبال در مقام تسلی ماتمزدگان بود. ( حبیب السیر ج 3 ص 323 ).

( ~. زَ دِ ) [ ع - فا. ] (ص مف. ) ۱ - سوگوار، عزادار. ۲ - غمگین، اندوهگین.

۱. عزادار، سوگوار، مصیبت دیده.
۲. (صفت ) غمگین.

۱- سوگوار عزادار مصیبت زده ماتم دیده. ۲- غمگین اندوهگین: آهو در زاوی. اطاق خود ماتم زده و پریشان نشسته درد اصلی خود را از یاد برده بود.

💡 چند گویم من ماتمزده یی سودایی ای مرا دل ز غمت واله جان شیدایی

💡 دو ماتمزده مویه کردند سر یکی گفته ای شاه و آن یک پدر

💡 تا شربت عالم نشود خونابه قوت من ماتمزده نتواند بود

💡 جان بی‌رخ تو درد دل غمزده داند ماتمزده حال دل ماتمزده داند