لغت نامه دهخدا
شناسا. [ ش ِ ] ( نف ) شناسای. شناسنده. عارف. واقف. جهبذ. خبیر. بصیر. اهل خبره.مطلع. ( یادداشت مؤلف ). آشنا. ج، شناساآن. ( از تحفه اهل بخارا ). شناسنده. ( از ناظم الاطباء ). دریافت کننده. شناسنده. ( فرهنگ فارسی معین ). خبره:
که ای پهلوان جهاندار شاه
شناسای هر کار و زیبای گاه.فردوسی.همش زور دادی همش هوش و دین
شناسای هر کار و جویای کین.فردوسی.شناسای کشتی هر آنکس که بود
که بر ژرف دریا دلیری نمود.فردوسی.نقل است که بِشر بر گورستان گذر کرد گفت همه اهل گورستان را دیدم بر سر کوه آمده و شغبی در ایشان افتاده و با یکدیگر منازعه میکردند چنانکه کسی قسمت کند چیزی، گفتم بارخدایا مرا شناسا گردان تا این چه حال است. ( تذکرةالاولیاء عطار ).
شناسایی که انجم را رصد راند
از آن تخت آسمان را تخته برخواند.نظامی.شنیدم که مردی است پاکیزه بوم
شناسا و رهرو دراقصای روم.سعدی.سر ز حسرت ز در میکده ها برکردم
چون شناسای تو در صومعه یک پیر نبود.حافظ.- شناسا شدن؛ آشنا شدن.واقف گردیدن. آگاه شدن:
چون شناسا شدم بدانایی
در بد و نیک دُرّ دریایی.نظامی.از سفر آیینه منظور نظرها میشود
دل چو صافی شد حقیقت را شناسا میشود.ظهیر.استلاحة؛ شناسا شدن. ( منتهی الارب ).
- شناسای کار؛ واقف و بصیر در کار:
خبر داد شه را شناسای کار
از آن بند دریای ناسازگار.نظامی.- شناسای کشتی؛ ناخدا. ملاح. آگاه و مطلع بر احوال کشتی و راندن آن توسعاً:
شناسای کشتی هر آنکس که بود
که بر ژرف دریا دلیری نمود
بفرمود تا بادبان برکشید
به دریای بی پایه اندرکشید.فردوسی.
