شعر شناس

شعرشناس. [ ش ِ ش ِ ] ( نف مرکب ) سخن سنج. سخن شناس. ( یادداشت مؤلف ). آشنا به فنون و رموز شعر و ادب: امیر شعرشناس بود. ( چهارمقاله عروضی چ معین ص 63 ).
شاه فرهنگ دان شعرشناس
پیش از آن داستان که بود قیاس.نظامی.

سخن سنج شخن شناس

💡 تو شناسی همی که شعر مرا نشناسد تمام شعر شناس

💡 چون تمام برخواند امیر شعر شناس بود و نیز شعر گفتی از این قصیده بسیار شگفتیها نمود.

💡 دخل کج این شعر شناسان زمانه گر زلف شود لایق رخسار سخن نیست

💡 8 - ابوالحسن على بن عيسى (متوفاى 420 ق.) شعر شناس و پيشواى علم لغت و ادبيات.