سحره

( سحرة ) سحرة. [س َ ح َ رَ ] ( ع اِ ) ج ِ ساحر. ( از غیاث ):
گر همی فرعون قومی سحره پیش آرد
رسن و رشته جنبنده بمار انگارد.منوچهری.باله و باله و باله که غلط پندارد
مار موسی همه سحرو سحره اوبارد.منوچهری.سحره بابل سخره انامل او بود. ( ترجمه تاریخ یمینی ).
- سحره فرعون؛ ساحرانی که با موسی علیه السلام معارضه کرده بودند. ( غیاث ): و در تدارک وقایع و حوادث، سحره فرعون جهل را ید بیضا و دم سیما نموده. ( سندبادنامه ص 146 ). و عصای او حبایل سحره فرعون بیوبارید. ( سندبادنامه ص 221 ).
سحرة. [ س ُ رَ ] ( ع اِ ) اولین سحر که صبح کاذب باشد. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ). سحر بازپسین از صبح. ( مهذب الاسماء ). سحر اعلی یعنی اول سحر. ( اقرب الموارد ). || جای برابر میان سنگستان. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ).

(سُ حَ رَ یا رِ ) [ ع. سحرة ] (اِ. ) ج. ساحر، جادوگران.

= ساحر

جمع ساحر
( اسم ) جمع ساحره جادوگران: طلسم سحره فرعون ببستی ( دیو گاو پای ).
اولین سحر که صبح کاذب باشد یا جای برابر میان سنگستان.

سحرة
ساحر؛ جادوگران.

💡 یارب ز دست گردون چه سحرها برآمد گر نه از آن قواره نیمی کنند کمتر

💡 حریف ساغر خورشید پیمایی‌ که می‌گردد سحرها رفت با خمیازهٔ ذوق خمار او

💡 آخر این نالهٔ سوزنده اثرها دارد شب تاریک، فروزنده سحرها دارد

💡 صد روشنی است در تتق تیره روزنم فیروز شام من که سحرها درو گم است

💡 پس از آتش پرستی سحره ا خواند توقف کرد آنجا ساعتی ماند