ذروه

(ذِ وِ ) [ ع. ذروة ] (اِ. ) ۱ - نوک کوه، قله. ۲ - تارک سر. ۳ - بالای هر چیز.

۱. بلندی، اوج.
۲. بالای چیزی.
۳. جای بلند مانند قلۀ کوه.

( اسم ) ۱ - سر کوه قله ۲ - تارک سر چکاد. ۳ - بالای هر چیز نوک سر جمع ذری. ۴ - ذروت غایت بلندی بود و اندر فلک تدویربجای اوج باشد از خارج المرکز و برابر ذروه تدویر بود... ذروت وسطی آن نقطهاست از زبرین فلک تدویر که بدو آن خط رسد که از مرکز معدل بیرون آید و بر مرکز تدویر بگذرد و ذروت مرئی آن نقطه است از زبری فلک تدویر که بدو آن رسد کز مرکز عالم بیرون آید و بر مرکز تدویر بگذرد ( التفهیم ).

ذروة
نوک کوه، قله.
تارک
بالای هر چیز.

💡 پس فرشته نصرت از امر قدیر شد فرو از ذروهٔ بالا به زیر

💡 هم ذروه کمال تو افزون ز کم و کیف هم سدره جلال تو بیرون ز منتها

💡 آنگه از روح قدس عقل بخلوت پرسید کز شرف ره بسوی ذروه کیوان که برد

💡 بنهاد پا بکتف رسول از کمال قدر بفراشت سر بذروه عرش از علوشان

💡 چون عراقی پیرو او شد سزد گر روز حشر خیمهٔ قدرش ورای ذروهٔ اعلا زنند

💡 کمال تو از ذروه ی لا مکانی جلال تو از عالم لایزالی