اذکار جمع کلمه «ذکر» است و در زبان فارسی و عربی به معنای یادآوری یا یاد خدا میباشد. در اصطلاح دینی، این واژه به دعاها، جملات و عبارات کوتاهی گفته میشود که مسلمانان برای یادآوری خداوند، سپاسگزاری، طلب رحمت یا حفظ خود از بلاها بر زبان میآورند. این عبارات معمولاً به صورت روزانه در نمازها، پس از نماز یا در طول شبانهروز خوانده میشوند و نقش مهمی در پرورش معنویت و تمرکز بر خدا دارند.
اذکار میتوانند شامل جملاتی مانند «سبحانالله»، «الحمدلله» و «اللهاکبر» باشند که هر کدام معانی و آثار خاصی دارند. برای مثال، گفتن «سبحانالله» برای یادآوری پاکی و کمال خداوند است و «الحمدلله» برای شکرگزاری نعمتها به کار میرود. علاوه بر این، اذکار میتوانند شامل دعاهایی کوتاه برای محافظت از خطرات، آرامش قلب و تقویت ایمان باشند.
از نظر تربیتی و روانی، اذکار کمک میکنند انسان ذهن و دل خود را از مشغلههای روزمره پاک کند و با خدا ارتباط برقرار نماید. مداومت بر آن باعث افزایش صبر، آرامش و تقویت روحیهی مثبت میشود و به فرد یادآوری میکند که در همه حال، حتی در مشکلات، خداوند حاضر و ناظر است. به همین دلیل، در اسلام خواندن این ذکرها نه تنها عبادت محسوب میشود، بلکه وسیلهای برای رشد معنوی و حفظ سلامت روانی نیز هست.
اذکار. [ اِ ] ( ع مص ) یاد دادن کسی را. ( منتهی الارب ). با یاد دادن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ). || اذکار مراءة؛ پسر زادن زن. ( منتهی الارب ). پسر زائیدن او. پسر زادن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ).
- اذکرت ِ و ایسرت ِ؛ دعائیست که آبستنان را گویند. پسر زای ! و آسان زای !
اذکار. [ اِذْ ذِ ] ( ع مص ) اذکار چیزی؛ یادکردن آن را. گذشته ها یاد کردن. ( مؤید الفضلاء ). ادّکار. استذکار. تذکر. ذکر. || بیاد آوردن. تذکیر. با یاد آوردن. ( زوزنی ) ( تاج المصادر بیهقی ).
اذکار. [ اَ ] ( ع اِ ) ج ِ ذِکر. یادکردنیها. اوراد.
( اَ ) [ ع. ] (اِ. ) جِ ذکر، یاد کردن ها، وردها، دعاها.
( اِ ) [ ع. ] (مص م. ) ۱ - دعا خواندن. ۲ - یاد کردن.
= ذِکر
یاد کسی آوردن، یادآوری.
دعاها، وردها، جمع ذکر، یاددادن، یاد آوردن بکسی، بیادکسی آوردن
( مصدر ) بکسی یاد دادن آموختن بکسی بیاد کسی آوردن یاد دادن.
گذشته ها را یاد کردن
دعا خواندن.
یاد کردن.
جِ ذکر؛ یاد کردنها، وردها، دعاها.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در هنگام نماز جماعت، در شیعیان اقامه توسط خود امام خوانده میشود ولی در اهل سنت این کار را معمولاً فرد دیگری انجام میدهد. بر خلاف شیعیان کسی بنام مکبر حضور ندارد و امام با بلند خواندن اذکار مامومین را آگاه میکند. شیعیان پس از رسیدن به «قد قامت الصلاة» برای نماز برمیخیزند ولی اهل سنت در هنگام شروع اقامه از زمین بلند میشوند.
💡 وی درباره روایتی که خواص درمانی برای قرآن و تلاوت برخی آیات و سورهها ذکر کردهاند معتقد است که این اذکار و اوراد، تنها سبب جلب رحمت الهی و آسان نمودن معالجه و تاثیر بهتر داروست والا این ادعیه و قرائت قرآن، یک عامل مستقل برای معالجه درمان و امراض نمیباشند. به نظر معرفت، قداست قرآن دلیلی بر این ادعای اوست.
