آفتاب اندا

💡 نهان مکن ز کسی راز می کشی چون گل مپوش دامن تر را، در آفتاب انداز

💡 سپهر مرتبه نورنگ صاحب اورنگ که رمح او، خَله در جان آفتاب انداخت

💡 به که صائب بر ندارد چشم از رخسار ماه هر که نتواند نظر بر آفتاب انداختن

💡 همچو پروانه ز فکر انتقام آسوده ایم ما که کار شمع را با آفتاب انداختیم

💡 هاله بر گرد مه آید ای عجب کان مشکموی هاله مشکین بگرد آفتاب انداخته

💡 بگیر جام هلالی ز رخ نقاب انداز ز رعشه سنگ به مینای آفتاب انداز