آفتاب رخ

آفتاب‌رخ
(شاعرانه): دارای صورتی زیبا و درخشنده؛ زیبارو. آفتاب چهره. هنوز در دلت ای آفتاب رخ نگذشت/ که سایه‌ای به سر یار مهربان آری. «سعدی.

💡 بر آفتاب رخت عاشق است صبح مگر که هر صباح چو گل میدرد گریبان را

💡 گر نشدی ابر تیره پردهٔ خورشید یا به شبان آفتاب رخ ننهفتی

💡 چو آفتاب رخ خوب او به اول روز چو ماه نوشکن جعد او در اول ماه

💡 آفتاب رخ تو عین وجود همه شد لاجرم در رخ هر ذره عیان دگر است

💡 چو آفتاب رخش محترق شود ز جمال نقاب بندد بعضی ازو هلال کند

💡 گفتمت سایه لطف ز سرم دور مدار آفتاب رخ تو خوش پسرا سوخت مرا