آب نوش

💡 ملک چون جرعه‌ای زان آب نوشید بر آن صورت از احسان پرده پوشید

💡 همیشه دجله و جیحون چو دوستان قدیمی ز موج نامه باین دیده پر آب نوشتند

💡 گر این آب نوشد، که نگذاردش؟! ور آن تشنه ماند، که آب آردش؟!

💡 به جوی اندرون آب نوش روان شد ازین عدل و انصاف نوشیروانی

💡 چو بیند کسی زهر در کام خلق کیش بگذرد آب نوشین به حلق

💡 گر شکر در جام ریزم، زهر قاتل می‌شود چون صدف گر آب نوشم، عقدهٔ دل می‌شود

💡 در متون کلاسیک و اشعار کهن فارسی، شاعر با استفاده از تعبیر آب نوش، به نوشیدن آب و ارضای تشنگی در لحظات بسیار سخت و دشوار اشاره می‌کند.

💡 در داستان‌های افسانه‌ای، قهرمان داستان پس از عبور از بیابان‌های سوزان، سرانجام به چشمه‌ای رسید و با آب نوش، توان خود را برای ادامه مسیر بازیافت.

💡 استفاده از عبارت آب نوش در ادبیات قدیمی، نشان‌دهنده اهمیت حیاتی آب و پیوند عمیق میان نیازهای بیولوژیک انسان و مفاهیم معنوی در فرهنگ‌های مختلف است.