احسان

احسان. [ اِ ] ( ع مص ) خوبی.نیکی. صنیع. نیکوکاری. بخشش. بِرّ. ید. دست. ازداء.انعام. افضال. نیکی کردن. نیکوئی کردن

( اِ ) [ ع. ] ۱ - (مص م. ) نیکی کردن. ۲ - بخشش کردن. ۳ - (اِمص. ) نیکوکاری، بخشش.

۱. نیکی کردن، نیکی، نیکوکاری.
۲. [مجاز] بخشش.

نیکی کردن، نیکویی کردن درباره کسی، نیکی، نیکوکاری، بخشش
۱ - ( اسم ) خوبی نیکی نیکو کاری بخشش انعام. ۲ - ( مصدر ) نیکویی کردن. ۳ - بخشش کردن. ۴ - نیک گفتن.
میرزا نواب ظفرخان

اسم: احسان (پسر، دختر) (عربی) (مذهبی و قرآنی) (تلفظ: ehsān) (فارسی: اِحسان) (انگلیسی: ehsan)
معنی: بخشش، نیکویی، خوبی، نیکی، انعام، نیکویی کردن، ( در تصوف ) نیکی کردن در مقابل بدی دیگران

💡 یک وفا چون کنی تو با سلطان عوضش میکند دو صد احسان

💡 مول مولی می‌زد آنجا جان او در فضای رحمت و احسان او

💡 ز اسباب نعیم و ناز دنیا چه دارد کس گر احسانی ندارد