پروش

پروش. [ پ َ ] ( اِ ) جوششی که از اعضای مردم برآید و آنرا به عربی بَثر یا بَثَر گویند.

(پَ رُ ) (اِ. ) آبلة ریز یا جوشی که روی پوست بوجود می آید.

جوششی که از اعضائ مردم بر آید

اسم: پروش (دختر) (فارسی) (تلفظ: parvash) (فارسی: پَروش) (انگلیسی: parvash)
معنی: لطیف چون پر

آبلة ریز یا جوشی که روی پوست بوجود می‌آید.

💡 ۹. بغداد (چند مقاله در تاریخ و جغرافیای تاریخی)، اثر عبدالعزیز دوری، ترجمه اسماعیل دولتشاهی و ایرج پروشانی، تهران، بنیاد دائرةالمعارف اسلامی، ۱۳۷۵.

💡 گرنفون در آناباسیس می‌گوید که دلیل طغیان کوروش علیه برادرش اردشیر این بود که پس از مرگ داریوش دوم در ۴۰۵ پ.م. تیسافرن نزد اردشیر به کوروش افترا زد و گفت کوروش در حال دسیسه علیه اردشیر است. اردشیر کوروش را دستگیر کرد، ولی با وساطت مادرش پروشات[ب] او را آزاد کرد. کوروش که در این میان احساس می‌کرد تحقیر شده‌است، تصمیم گرفت علیه برادرش شورش کند.