اورنگ

اورنگ. [ اَ رَ ] ( اِ ) تخت پادشاهان. ( انجمن آرا ) ( برهان ). تخت پادشاهی. ( ناظم الاطباء ) ( هفت قلزم ). سریر و تخت. ( آنندراج )

( ~. ) (اِ. ) فر، شکوه، شأن.
(اُ یا اَ رَ ) (اِ. ) مکر، فریب، حیله.
(اَ یا اُ رَ ) (اِ. ) تخت پادشاهی، سریر.

۱. عقل و دانش.
۲. سریر، تخت پادشاهی.
۳. [مجاز] فروشکوه و زیبایی، جاه و جلال: جهان خیره ماند ز فرهنگ او / از آن برز و بالا و اورنگ او (عنصری: ۳۶۱ ).

سریر، تخت پادشاهی
( اسم ) آب رنگ.

اسم: اورنگ (پسر) (فارسی) (تاریخی و کهن) (تلفظ: o (w) rang) (فارسی: اورنگ) (انگلیسی: owrang)
معنی: تخت پادشاهی، ( به مجاز ) فر و شکوه، ( در قدیم ) تخت و سریر ( پادشاهی )، ( به مجاز ) فر، شأن، شکوه، فر و زیبایی

💡 اورنگ بر سپهر برد ملک آن زمان دیهیم فرخ تو شود مقتدای ملک

💡 آنکه در محشر صاحب اورنگ بار موتش کین با یموتش جنگ

💡 عن‌قریب است که این شاه بر اورنگ نیا تکیه سازد فتد بر همه آفاق ضیا

💡 فرخان به آیین ساسانیان بر تخت اورنگ نشست و مانند شهریاران ساسانی سخن می‌گفت، همچنین به حاضران اجازه سخن راندن و نظر دادن می‌داد. در زمان فرخان بزرگ همچنان آیین زرتشت و آتشکده‌ها پابرجا بودند.

💡 جمشید پادشاهی عادل و زیبارو بود که نوروز را بر پا داشت و هفتصد سال بر ایران پادشاهی کرد. اورنگ یا تخت شاهی او چنان بزرگ بود که دیوان به دوش می‌کشیدند.