آشکاره

( آشکاره ) آشکاره. [ ش ْ / ش ِ رَ / رِ ] ( ص، ق، اِ )آشکار. آشکارا. پدید. هویدا. پیدا. ظاهر. معلوم: و سختی بعالم آشکاره گشت. ( تاریخ سیستان ).
گل عاشق شه است و چو دیدار او بدید
گشت آشکاره از دل راز نهان گل.مسعودسعد.فرصت شمر طریقه رندی که این نشان
چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست.حافظ. || علن:
یکی نام گفتی مر او را پدر
نهانی دگر آشکاره دگر.فردوسی. || متجاهر. متجاسر:
دزدیست آشکاره که نستاند
جز باغ و حایط و زر و ابکاره.ناصرخسرو.- آشکاره شدن؛ اعلان شدن. ظهور: و محبت امیربا جعفر اندر دل مردمان جایگیر دید و شعار او آشکاره. ( تاریخ سیستان ).
- آشکاره کردن؛ فاش کردن. افشا کردن. افشاء. ( زوزنی ). تشهیر:
ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ
ببانگ بربط و نی رازش آشکاره کنم.حافظ.- آشکاره کردن اسلام؛ اعلای کلمه آن:
نوشته نام سلطان بر مناره
شده زو دین اسلام آشکاره.( ویس و رامین ).- به آشکاره؛ علناً. جهراً. بالعلانیه. علانیةً. فاش. جهاراً:
نه هرکه هست سخن گوی هم سخن دانست
به آشکاره همی گویم این نه پنهانی.کمال اسماعیل.و آشکاره به تمام معانی آشکار و آشکارا آمده است.

( آشکاره ) (شُ یا ش ِ رِ ) (ص. ) پیدا، معلوم، آشکارا.

( آشکاره ) آشکار، آشکارا، پدیدار، پیدا، نمایان: فرصت شمر طریقهٴ رندی که این نشان / چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست (حافظ: ۱۶۳ ).

( آشکاره ) ۱ - ( صفت ) هویدا پیدا ظاهر معلوم آشکارا. ۲ - متجاهر متجاسر. ۳ - ( اسم ) علن آشکار مقابل نهانی پنهانی. یابه آشکاره. علنا جهرا علانیه.
آشکار هویدا پیدا

(قدیمی): آشکار، آشکارا. پیدا، معلوم. فرصت شمر طریقه رندی که این نشان/ چون راه گنج بر همه کس آشکاره نیست. «حافظ»

💡 زهی اسرار پنهان آشکاره که شد چرخ فلک در وی نظاره

💡 مریدانش دویدند آشکاره که تا آنجا کنندش پاره پاره

💡 منم توحید جانان آشکاره خودی خود زخود کرده نظاره

💡 به پیش یار دلم را، چو غنچه، بشکافند به او جراحت پنهانم آشکاره کنند

💡 ندانم جز خدایت آشکاره گر این مردم کنندم پاره پاره

💡 حقیقت دید حوّا آشکاره ز صنع خود در او کردش نظاره