برینش

برینش. [ ب ُ ن ِ ] ( اِمص ) بریدن و برش. ( برهان ). قطع. ( دانشنامه علائی ص 74 س 15 ):
پراکندگی در سپاه اوفتاد
برینش در آزرم شاه اوفتاد.نظامی.چو هرگه کزین سو شتاب آورند
برینش درین کشت و آب آورند.نظامی.ولی باید اندیشه را تیز و تند
برینش نیاید ز شمشیر کند.نظامی.اجزاز؛ به برینش آمدن پشم. ( زوزنی ). || راندن شکم و بریدن آن، به معنی اینکه گویا شکم او را از غایت درد می برند. ( برهان ) ( از شرفنامه منیری ). زحیر. ( از آنندراج ). || هجرت. دور شدن. جدا شدن. جدائی: هجرة؛ برینش از وطن. ( دهار ). || ( اِ ) مقراض. ( ناظم الاطباء ).

(بُ نِ ) (اِمص. ) ۱ - قطع، برش. ۲ - راندن شکم، اسهال.

۱. بُرِش، بُرندگی.
۲. [مجاز] جدایی.

( اسم. بریدن ) ۱- قطع برش. ۲- راندن شکم اسهال ( بدین معنی که گویی شکم را از غایت درد می برند ).

قطع، برش.
راندن شکم، اسهال.

💡 پراکندگی در سپاه اوفتاد برینش در آزرم شاه اوفتاد

💡 عطر زلف عنبرینش رشک بوی مشک ناب پشت پای نازنینش به ز روی حور عین

💡 جان همام دارد آثار بوی جانان انفاس عنبرینش هم می‌دهد گواهی

💡 گیسوی تابدارش همسایه ی بهشت زلفین عنبرینش پیرایهٔ بهار

💡 بی‌ادب نتوان به روی نازنینان تاختن پای خط عنبرینش سر به دامن حیاست

💡 ازین چکامه سزد پرچمی بیارائید فراز چرخ برینش در اهتزاز کنید