باصفا

باصفا. [ ص َ ] ( ص مرکب ) پاکیزه. ( ناظم الاطباء ). || جای پاکیزه.
- آدم باصفا؛ آنکه درونی پاک و ظاهر و باطن یکی و عقیده خالص دارد. با حقیقت. پاک ضمیر. پاکدل خوش نیت:
و لیکن تو آن میشمر پارسا
که باطن چو ظاهر ورا باصفاست.ناصرخسرو.مردی نورانی قوی باصفا مرا پیش آمد. ( انیس الطالبین ص 158 ).
|| خوش آیند. خوشنما. ( ناظم الاطباء ). و رجوع به صفا شود.

۱. دارای پاکیزگی و خرمی.
۲. ویژگی باغ و بستان و جای خوش آب وهوا.
۳. [مجاز] خوش خو، مهربان، پاک دل، خوش نیت.

پاکیزه جای پاکیزه

💡 تو را چو برگ و نوائی ز عشق حاصل نیست تو را ز برگ و نواهای باصفا چه خبر

💡 ببر زنگ کین کسان را ز سینه که آئینه را باصفا می‌پسندد

💡 هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟ دلهای باصفا شنود بوی پیرهن

💡 جهان ناخوش اگر صد کدورت آرد پیش ز وقت خوش همه را باصفا توانی کرد

💡 ز درد و داغ دل تیره خوش جلا گردد ز گلخن آینه تار باصفا گردد