ازرق پوش

ازرق پوش. [ اَ رَ ] ( نف مرکب ) آنکه جامه نیلگون پوشد. || مجازاً، صوفی:
پیر گلرنگ من اندر حق ازرق پوشان
رخصت خبث نداد ارنه حکایتها بود.حافظ.

( ~. ) [ ع - فا. ] (اِفا. ) ۱ - کسی که جامة کبود پوشد. ۲ - صوفی. ۳ - (ص. ) کنایه از: صوفیِ ریایی.

۱. صوفی: پیر گلرنگ من اندر حق ازرق پوشان / رخصت خبث نداد ار نه حکایت ها بود (حافظ: ۴۱۴ ).
۲. مکار، حیله گر.

( اسم ) ۱ - آن که جام. کبود و نیلگون پوشد. ۲ - صوفی. جمع: ازرق پوشان صوفیان.

کسی که جامة کبود پوشد.
صوفی.
کنایه از: صوفیِ ریایی.

💡 بارند مروق نوش در میکده مصلح شو با زاهد ازرق پوش در صومعه فتان باش

💡 گدای کوچه عشق است چرخ ازرق پوش تو دست کفچه کنی پیش این گدای که چه؟

💡 مشو غره به ازرق پوش گردون که اندر زیر ایزاری ندارد

💡 نگاه دار خدایا مدام جامی را ز شر زرق ریا پیشگان ازرق پوش

💡 گر نه فلکست پس چرا همچو فلک هم زرق فروش آمد و هم ازرق پوش

💡 از هوای مجلس جان پرورت هر صبحدم پیر ازرق پوش گردون می کند مهر آشکار