زبون گیری

زبونگیری. [ زَ ] ( حامص مرکب ) عاجزچزانی:
زبونگیری نکرد آن صید نخجیر
که نبود شیر صیدافکن زبونگیر.نظامی.

( ~. )(حامص. ) ۱ - ضعیف کُشی. ۲ - ضعیف شمردن، خوار دانستن.

۱ - عاجز کشی. ۲ - عاجز شمردن کسی را.
عاجز چرانی

ضعیف کُشی.
ضعیف شمردن، خوار دانستن.

💡 که دیوا زین زبون گیری چه حاصل ترا با رام بس کاریست مشکل

💡 رسته از دام هر زبون گیری زینچنین حالها بود عنقا

💡 زبون گیری تو نیز ای عشق سرکش که با رام آب و با ما هستی آتش