توطین

توطین. [ ت َ ] ( ع مص ) جای باش ساختن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ). وطن گرفتن. ( تاج المصادر بیهقی ).وطن کردن. ( زوزنی ). محلی را برای سکونت و اقامت اختیار کردن. ( از اقرب الموارد ). || دل بر چیزی بنهادن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( از زوزنی ). دل نهادن بر چیزی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ): برای توطین نفس را و تسلیه قلب را. ( تفسیر ابوالفتوح از یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). و من آداب الحسبة توطین النفس علی الصبر. ( معالم القربة از یادداشت ایضاً ). رجوع به توطن شود.

(تَ یا تُ ) [ ع. ] (مص م. ) دل بستن، دل نهادن.

( مصدر ) دل بستن دل نهادن.
جای باش ساختن. وطن گرفتن وطن کردن.

دل بستن، دل نهادن.

💡 و محبت بر دو گونه باشد: یکی محبت جنس به جنس و آن میل و توطین نفس باشد و طلب ذات محبوب از راه مماست و ملازقت و دیگر محبت جنس نه با جنس و این طلب قرار کند با صفتی از اوصاف محبوب که با آن بیارامد و انس گیرد چون شنیدن کلام و یا دیدار.